Het team stond in de schaduw van een gespannen sfeer. Er waren onderling een aantal dingen gebeurd met grote emotionele impact. Teamleden voelden zich persoonlijk gekrenkt. Ziekmeldingen lagen op de loer.
En toch, ’teambelang boven persoonlijkbelang’. Hoe nu verder?
Eerst de paradox doorzien
Om je persoonlijke ‘krenkingen’ te kunnen overstijgen in het belang van het teamdoel, is individuele ontplooiing nodig. En individuele ontplooiing gebeurt alleen in het ervaren van verbinding, gezamenlijkheid, gehoord worden en erbij horen. Dit is de paradox van teams die vastlopen door onderling gedoe.
Ik ging met het team aan de slag, inclusief theoretisch utistapje:
“Emoties die niet voldoende zijn doorleefd, worden opgeslagen in de haarvaten van je systeem. Zonder bewustzijn hierop, gaan ze een misleidende rol spelen in je doen en denken. Het goede nieuws daarin: als het in de haarvaten zit, is het door je hart gegaan! Je bent dus geraakt geweest op Hartsniveau! Alleen ben je daarin onvoldoende gezien en gehoord door jezelf en de ander(en). De emotie kon niet door je lijf spoelen en is blijven zitten. “
De theorie ging erin als koek.
Vooral het goede nieuws resoneerde. Het idee van ‘geraakt op hartsniveau’ bracht een ieder weer in contact met zichzelf en waar het je ook alweer om gaat. De aandacht ging naar binnen versus wijzen naar de ander.
Het effect?
De sfeer in het team werd zachter. Het werkte ontschuldigend. Want dit geldt voor alle betrokkenen. Ik proefde meer algehele nieuwsgierigheid naar hoe samen verder te gaan.
De kernvraag om in beweging te komen, ontvouwde zich:
Wat kunnen jullie met en voor elkaar doen om al die ‘haarvaten’ schoner te krijgen? Want anders blijft de communicatie moeizaam, vertroebeld, verdedigend, fragmentarisch.
Ze kwamen er gezamenlijk uit. Er ontstond een plan. Ik hielp met framing, interpreteren en samenvatten.
Hun 1e stap zou zijn: het delen van je geraaktheid, om daarin alsnog gehoord en gezien te worden. De 2e stap is dan het opschonen. Dwz dat je het team laten weten dat jij persoonlijk graag verantwoordelijkheid neemt voor de emoties die nog in je eigen systeem zitten, om te voorkomen dat deze een rol blijven spelen in de samenwerking. Dat is een individueel ontwikkelpunt.
En zo gebeurde in een aparte sessie.
Algehele resultaat:
Het team had een lange aanloop nodig. Maar uiteindelijk zagen ze in en waren ze eraan toe om een persoonlijke krenking te willen-leren overstijgen ten behoeve van de samenwerking met anderen, het teambelang!
De weg was door hen zelf vrijgemaakt voor ‘gewoon’ samenwerken en verdere teamontwikkeling: een win-win-win voor medewerker, team en organisatie! Niemand was er meer ziek van.